«گری وینوگرند» را بیشتر با عکسهای خیابانی که از زندگی در آمریکای اوایل دههٔ ۶۰ میلادی گرفته میشناسند. بعضی او را مهمترین عکاس نسل خودش میدانند و معتقدند او جامعه و زندگی آمریکایی را بهتر و بیشتر از خیلی از عکاسان خیابانی دیگر نشان داده. این منتقدان عکسهای عکاسان اروپایی مثل برسون را برای نمایش آنچه که «زندگی واقعی آمریکایی» مینامند، کافی ندانستند. آنها معتقدند این عکسها گرچه با ارزشند اما کمی رمانتیکاند و عکسهای گری وینوگراند واقعیترهستند. گرچه منتقدانی هم هستند که کارهای او را دارای ارزش هنری نمیدانند و معتقدند که تلاش وینوگرند برای نزدیک شدن به واقعیت و نمایش بی دخل و تصرف از زندگی ، چندان ارزش هنری ندارد.
بیوگرافی «گری وینوگرند»
«گری وینوگرند» در ۱۴ ژانویه ۱۹۲۸ در شهر نیویورک دیده به جهان گشود. او برای اولینبار در دههٔ ۱۹۵۰ دوربین به دست گرفت و تا لحظهٔ مرگ آن را زمین نگذاشت. وینوگرند عکاسی پرکار بود و در این سیسال عکسهای بیشماری گرفت و چندین نمایشگاه در آمریکا و خارج از آن برگزار کرد. او در کالج شهر نیویورک، نقاشی را فراگرفت و در سال ۱۹۸۴ به تحصیل در زمینهٔ نقاشی و عکاسی در دانشگاه کلمبیا پرداخت . وینوگرند در ردههای فتوژورنالیسم «الکسی بردویچ» (Alexy Brodovich) در مدرسهٔ تحقیقات اجتماعی نیویورک نیز حاضر میشد.
او با عکسهایی که از زندگی مردم آمریکا در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ گرفت به شهرت دستیافت. او در این عکسها، موضوعات اجتماعی زمان خود را به تصویر درآورده است. وینوگرند با یک دوربین لایکا ۳۵ میلیمتری در خیابانهای نیویورک پرسه میزد و با لنز واید، بهسرعت از مردم عکاسی میکرد. در اکثر این عکسها میتوان حس کرد که انرژی سوژه او را بهسوی خود کشیده است. اگرچه سبک این عکسهای او تقلیدی است؛ اما دید، سبک بصری و درک او کاملاً منحصربهفرد است.
تصاویـر کتـاب «عکسهـای آمریـکایی» از « واکر اوانـز» در سال ۱۹۳۸و کتـاب «آمریـکاییها» از «رابـرت فرانـک» در سال ۱۹۵۸، او را به شدت تحتتأثیر قرار دادند. او برای اولینبار در زندگیاش با دیدن این عکسها دریافت که عکسها میتوانند انتقالدهندهٔ یک حس خاص و واحد باشند. بدین ترتیب او نیز به همان زیرکی به تقلید از آنها پرداخت.
سوژههایی که هیچگونه ارتباطی باهم ندارند
وینوگرند در عکسهای خود موضوعاتی را که هیچگونه ارتباطی باهم ندارند، در لحظاتی خاص با یکدیگر تلفیق کرد. همین ماهیت در کنار هم قرارگرفتن سوژههای مختلف است که باعث تمایز کارهای او از دیگران شده است. شهر، باغوحش، فرودگاه و جاده از جمله مکانها محبوب او بودند. وینوگرند ساعتهای طولانی در این اماکن پرسه میزد و عکاسی میکرد.
وی در طول عمر خود موفق به دریافت جوایز متعددی از جمله جایزهٔ بورس تحصیلی «گوگن هیم» و «بنیاد ملی هنر» گردید. اولین نمایشگاه آثار او به همراه چند تن از عکاسان دیگر در سال ۱۹۶۳ در موزه هنرهای معاصر نیویورک برپا شد. از سایر نمایشگاههای او میتوان به نمایشگاه گروهی « در برابر منظر اجتماعی» در سال ۱۹۶۶ در روچستر نیویورک و نمایشگاه «مستندات جدید» در موزه هنرهای معاصر نیویورک در سال ۱۹۶۷اشاره کرد. گری وینوگرند در سال ۱۹۸۴ در سن ۵۶ سالگی در اثر سرطان درگذشت. پس از مرگ حدود سیصد هزار عکس ویرایش نشده و بیش از ۲۵۰۰ حلقه فیلم از او برجایمانده بود. موزه هنرهای معاصر نیویورک برخی از آنها را در کاتالوگی تحت عنوان «تصورات ذهنی وینوگرند» به چاپ رسانید.
20 فریم از برترین عکسهای گری وینوگرند
کتابهای به چاپ رسیده توسط وینوگرند
- حیوانات (1969)
- زنان زیبا هستند (1957)
- روابط عمومی (1977)
- عکسهایی از دامها: نمایش گاوچرانی در فورت ورث (1980)
وینوگرند راوی بیوقفه حیاتی شهری
وینوگرند عکاسی بود که با وسواسی شبیه به اشتیاقی پایانناپذیر، در خیابانهای نیویورک و دیگر شهرهای بزرگ قدم میزد و از لحظات روزمره زندگی مردم عکاسی میکرد. او کادربندیهای سریع و کج (Dutch angles) را به کمال رساند؛ تکنیکی که حس پویایی، شلوغی و انرژیِ کنترلنشدهی شهر را به مخاطب منتقل میکرد. برای او، خیابان صحنه تئاتر بزرگی بود که بازیگرانش مردم عادی، عابران پیاده و خریداران بودند.
فلسفه عکاسی: «میخواهم ببینم چیزها در عکس چگونه به نظر میرسند»
جمله معروف وینوگرند که میگفت: «من عکاسی میکنم تا ببینم یک چیز وقتی از آن عکس گرفته میشود چگونه به نظر میرسد»، جانمایهی نگاه هنری اوست. او معتقد بود عکاسی نه بازسازی واقعیت، بلکه خلق یک واقعیت جدید در قالب فریم است. او علاقه چندانی به پیامهای سیاسی یا فلسفیِ گلدرشت در عکسهایش نداشت، بلکه مجذوب روابط بصری، فرمها، نگاهها و لحظات گذرا میان افراد در فضاهای عمومی بود.
ثبت روح دهه ۶۰ و ۷۰ آمریکا در عکسهای وینوگرند
آثار وینوگرند آینهای تمامنما از تغییرات اجتماعی و فرهنگی ایالات متحده در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ است. او جنبشهای اجتماعی، زنان در خیابانها، فرودگاهها، سیرکها و میتینگهای سیاسی را با نگاهی واقعگرایانه، گاه طنزآمیز و گاه تلخ به تصویر کشید. مجموعههای معروف او از جمله کتابهای «زنان زیبا هستند» (Women are Beautiful) و «حیوانات» (The Animals) نفوذ عمیق او را در روانشناسی اجتماعی و فرهنگ عامه نشان میدهند.
میراث شگفتانگیز وینوگرند
وینوگرند به قدری سریع و انبوه عکاسی میکرد که در زمان مرگ ناگهانیاش در سال ۱۹۸۴ (در سن ۵۶ سالگی)، هزاران حلقه فیلم ظهورنشده و دهها هزار نگاتیو بررسینشده از خود به جا گذاشت. او نه تنها استانداردهای بصری جدیدی برای عکاسی خیابانی تعریف کرد، بلکه همراه با عکاسانی چون دایان آربس و لی فریدلندر، سبک عکاسی مستندِ مدرن را تغییر داد و نشان داد چگونه لحظهای گذرا در گوشهای از خیابان میتواند به شاهکاری ماندگار بدل شود.
- «آلفرد اشتیگلیتس» عکاس ابرها و دستها
- «رابرت مپلتورپ» عکاس تابو شکن
- «آنی لیبویتز» عکاس مشاهیر
- «رابرت فرانک» عکاس مستند
- « چارلز کلاید ابتس» عکاس آسمانخراشها
- «پیتر هنری امرسون» عکاس طبیعتگرا
- «ریموند دپاردون» عکاس تیمارستانها
- «انسل آدامز» عکاس منظرهها
- «هنری پیچ رابینسون» عکاس فتومنتاژ
- «لوئیس هاین» عکاس کودکان کار
- «کلارنس جان لافلین» عکاس معماری ساختمانها
- «رابرت کاپا» عکاس جنگ
- «دوروتا لنگ» عکاس توقیف شده
- «مارگارت بورک وایت» عکاس اولینها
- «هانری کارتیه برسون» عکاس لحظهی قطعی
- «آگوست ساندر» عکاس پرترهی انسان قرن بیستم
- «ادوارد استایکن» عکاس مُد
نظرات کاربران