«هانری کارتیه برسون» یکی از بزرگترین چهره‌های عکاسی در قرن بیستم است. از او به عنوان غول عکاسی یاد می‌شود. برسون دارای استعداد خدادای عکاسی بود. ترکیب بندی‌های منحصربه‌فرد او و نحوه‌ٔ انتخاب سوژه‌هایش که همیشه قصه‌ای برای روایت شدن دارند، او را به یکی از عکاسان فراموش نشدنی در تاریخ تبدیل کرده است. برسون یکی از بزرگترین نظریه‌پردازان عکاسی است. کتاب «لحظهٔ قطعی» به قلم او، یکی از مهم‌ترین تالیفات در زمینه‌ٔ عکاسی است که هر عکاسی باید آن را بخواند.
بیوگرافی «هانری کارتیه برسون»
هانری کارتیه برسون (Henri Cartier-Bresson) در شانتلو فرانسه متولد شد. هانری در ابتدا به هنر نقاشی مشغول بود. او در نوجوانی با دوربین کوچک خود عکاسی می‌کرد؛ اما زمانی عکاسی حرفه‌ای را آغاز کرد که بعد از یک سفر یک ساله به آفریقا و شکار در آن مناطق دچار بیماری شد و به پاریس برگشت.
در زمان جنگ جهانی هانری کارتیه برسون به ارتش فرانسه پیوست؛ ولی خیلی زود گرفتار نیروهای آلمانی شد. او نزدیک سه سال در بازداشتگاه‌های جنگی اسیر بود. او سه بار اقدام به فرار کرد که بار آخر توانست از زندان آلمان‌ها فرار و خود را به پاریس برساند. بعد از جنگ برسون فعالیت‌های عکاسی خود را ادامه داد. او یکی از مؤسسین آژانس عکاسی مگنوم است که در آمریکا و فرانسه فعالیت می‌کند. کار با مجله‌های مطرح آن زمان او را به سفرهای گوناگون در اروپا، آمریکا، چین، روسیه و هند کشاند. او در تمام این سفرها دوست همیشگی‌اش یعنی دوربین لایکای ۳۵ میلی‌متری و لنز ۵۰ را به همراه داشت.
از نویسندگی تا فیلم‌سازی
کتاب‌های فراوانی از کارتبه برسون در دهه‌های ۶۰ و ۵۰ چاپ شد که معروف‌ترین آن‌ها «لحظه قطعی» در سال ۱۹۵۲ بوده است. یک رویداد مهم در کار برسون نمایشگاه بزرگی از ۴۰۰ عکس او بود که در سرتاسر آمریکا به نمایش درآمد. از دیگر کتاب‌هایی که تألیف کرده می‌توان کتاب «اروپاییان»، کتاب «مسکو» و کتاب «از چینی به چین دیگر» را نام برد. او همچنین در زمینه فیلم‌سازی نیز فعالیت داشته است. برسون مستندی دربارهٔ اسپانیا ساخته و دستیار کارگردان «ژان رنوار» در فیلم‌های «گردش در صحرا» و «قاعده بازی» بوده است.
کارتبه برسون در ۳ اوت ۲۰۰۴ در سن ۹۵ سالگی در خانه‌اش در استان پرووانس درگذشت و در مراسمی خصوصی با حضور بسیاری از دوستان عکاسش (که هیچ‌یک در آن روز عکسی نگرفتند) به خاک سپرده شد. در هفته‌های بعد عمدهٔ مطبوعات بین‌المللی به وی ادای احترام کردند. تیتر پاریزین «مرگ غول عکاسی» بود و فرانکفورتر نوشت: «چشم قرن بسته شد». بزرگی تیتر خبر درگذشت برسون، نشان‌دهندهٔ اهمیت جایگاه او در رسانه‌هاست. او به یکی از چهره‌های ماندگار هنری قرن بیستم تبدیل شد.
25 فریم از عکس‌های برتر هانری کارتیه برسون
نظریه‌های هانری کارته برسون
به‌عنوان یک ژورنالیست، کارتبه برسون لزوم منتقل‌کردن افکار و احساساتی را که از دیده‌هایش برمی‌خاست، احساس می‌کرد. از همین رو عکس‌های او بیشتر واقع‌گرایانه بود تا انتزاعی. وی احترام زیادی برای نظم در عکاسی خبری قائل بود، به این عنوان که هر عکس به‌تنهایی توانایی بازگوکردن یک داستان را داشته باشد.
بینش ژورنالیستی در واقعیت‌های نهفته در انسان و رویدادهای پیرامون او، احاطه به اخبار و تاریخ و باور در نقش اجتماعی عکس همه به ماندگاری آثار او کمک می‌کند. وی می‌گوید: شان و مقام انسان یک سوژه لازم برای هر عکاس خبری است و هر عکسی جدا از اینکه چه اندازه از نظر بصری و تکنیکی درخشان باشد، نمی‌تواند موفق باشد مگر اینکه از عشق و روابط انسانی نشات گرفته باشد و بیانگر انسان در روبروشدن با سرنوشتش باشد.
هوش او در عکاسی خیابانی و ثبت لحظه‌ای آن که خود به‌تنهایی روایت‌گر داستان خود اوست تا به امروز مختص به خود برسون است. ترکیب‌بندی‌های او در عکاسی بی‌نظیر است. انگار برسون به شکل غریزی بهترین لحظه با بهترین موقعیت را برای ثبت عکس خود انتخاب می‌کند. تمامی عکس‌های او با نور طبیعی و فاقد هر گونه اصلاحات تصویری حتی کراپ بوده است.
او جزئیات روزمره زندگی را به‌گونه‌ای به تصویر می‌کشید که حقایقی بزرگ را نمایان می‌کرد. برسون در کتاب لحظه قطعی که یکی از معروف‌ترین کتاب‌های اوست گفته در عکاسی کوچک‌ترین چیزها می‌تواند بزرگترین سوژه‌ها باشند. ویژگی‌های کوچک انسان می‌توانند به موضوعی مهم بدل شوند. توجه خاص او به سوژه و درک حاصل از آن برسون را به عکاسی منحصربه‌فرد تبدیل کرده است.
- «آلفرد اشتیگلیتس» عکاس ابرها و دست‌ها
- «رابرت مپل‌تورپ» عکاس تابو شکن
- «آنی لیبویتز» عکاس مشاهیر
- «رابرت فرانک» عکاس مستند
- « چارلز کلاید ابتس» عکاس آسمان‌خراش‌ها
- «پیتر هنری امرسون» عکاس طبیعت‌گرا
- «ریموند دپاردون» عکاس تیمارستان‌ها
- «انسل آدامز» عکاس منظره‌ها
- «هنری پیچ رابینسون» عکاس فتومنتاژ
- «لوئیس هاین» عکاس کودکان کار
- «کلارنس جان لافلین» عکاس معماری ساختمان‌ها
- «رابرت کاپا» عکاس جنگ
- «گری وینوگرند» عکاس خیابانی
- «دوروتا لنگ» عکاس توقیف شده
- «مارگارت بورک وایت» عکاس اولین‌ها
- «هانری کارتیه برسون» عکاس لحظه‌ی قطعی
- «آگوست ساندر» عکاس پرتره‌ی انسان قرن بیستم
- «ادوارد استایکن» عکاس مُد
نظرات کاربران